فرار (1)

یک گوشه خف مکنه خودشه به سرما مزنه

باد وامونده مییه موش به سر ما مزنه

یک ساله قرار گیزشتم که با هم فرار کنم

ولی او مثل مون مدرسه درجا مزنه

صد دفه گفته بیا پوشت سرش قال میزره

ای دفه اوله که دلشه به دریا مزنه

پای جو ، روچرقدش نیشستم ، او روی کتم

مو درم دق مکنم ، او حرف فردا مزنه

هی مگم بیا برم ، درن میین ننت ،آقام

سرشه بن مکنه خودشه به او را مزنه

مگه : چی باد مییه . چی گندمای مقبوله

مو که گوشم نمدم ،از همی حرفا مزنه

مو درم فک مکنم کس دیگره اگه بخه

مثل آلویای کخ خورده موره وامزنه

دوتا پروانه میین یکیش روگوشم میشینه

یکیشم ناز مکنه خودشه به صغرا مزنه

کم کمک ور مخزه پروانه ها چارتا مرن

کتمه ور مدرم چرقدشه تا مزنه

مو خیالم که درم مرم دیگه سوت مزنم

که مخم فرار کنم ،صغرا ولی جا مزنه

مگه : مو نه سالمه بیزر کولون برم ،مرم

بعدشم مره خنه ،به نخشه هام پا مزنه

هشتا پروانه میین دور سرم تو موخورن

کلاغ سیاهیم چه چه رسوا مزنه

فصل تابستونه اما موکه نفرین مکنم

فردا یک برفه مییه ،بیشه ره سرما مزنه

داش تیغی مره به شورا

داش تیغی واز دوره شورا به پا رفته مگن

کار داشا به علی ! واز روبرا رفته مگن

ای روزا دو دو ای کاندیداها رفته مگن

واز برار !وخته شلار بچه ها رفته مگن

                               داش تیغی صندوق آرا به هوا رفته مگن

بسکه ای کاندیداها منگلن و منگن و خل

پولاره به بوی مدن روی کلا گیس و فکل

بری ما مده پز هر بی سواد پیزی شل

خادم امامزاده مده پز مدیر کل

                           دوره حکومت گول و گدا رفته مگن

داش تیغی یک بابای پول موره کرده چپو

خرج عکس ولته کرده مالمه یک روز و شو

هر شوم بار میزره رو معرفت دیگ پلو

بعدشم کوکا مده به جای پارچ دوغ و او

                        که بگه اوی رفقا دو دو مارفته مگن

داش تیغی ملت ما بد جوره خوابه مدنی

رو سیفید پیش مو و تو خر و گابه مدنی

وطن از امثال مو هی تو عذابه مدنی

دلم از وضع خودم یکی کبابه مدنی

                                     که دم برق همه بد جوره وارفته مگن

وعده هاشا سر خرمن پای صندوق ریا

پور عکس و پوستله ،پوره ریایه همه جا

ما باید بدم جواب همه افاده ها

کی مخه بره به جون داش تیغی ای همه را

                                     دین وایمون ای مییونه کله پا رفته مگن

داش تیغی مگه بزم :اوهوی عمو بس کو دیگه

کلم از حرفای تو رفته کلو بس کو دیگه

خو مدیدم تو بیمیری مو دیشو !بس کو دیگه

که همش خط میکیشیدی روی او بس کو دیگه

                                           تعبیرش حرف تو و گوشای ما رفته مگن

بی بی جان

تو غروبا بری چی تا مره قدت بی بی جان

مثل افتو میری و پاک مره ردت بی بی جان

افتو صاف و سده پرهبته نوشون بده

افتو سبزه قبا قربون جدت بی بی جان

حرف تو چییه بگو سنگ صبور تو مویوم

بخدا دیونتم عاشق نور تو مویوم

مخی اصلا بوسوزی ،از ای اوبر تر مگه هست ؟

خوب بیا بوسوز روی سرم تنور تو مویوم

دیگه اصلا نوموخوام پوشت دک و پز بمنم

برسه فرداو به حسرت ایمرز بمنم

نموخوام خورشید مو بپره از بومب بلند

مثل اسمال شیریگی همدم پرمز بمنم

وخته تو اینجه بیشی دلمه به دریا نمدم

عشق هیچکسه مون قلب خودم جا نمدم

یک موته به صد هزار صغرا و کبری نمدم

مادری عشقیه که به کل دنیا نمدم

عاشق پیر

واز مییام عصرا به التماس تو

پرته مثل همیشه حواس تو

موره با مندلی اشتباه نگیر

که وازم رد مرم از کلاس تو

مو نه چق چق مکنم ،نه قر مدم

زیر پات پهنه دلم ، پلاس تو

مو همویم که مییام رو پوشت بوم

میشینم بو مکشم لباس تو

توی خوابم میپیچه زمزمه هات

به زوبون علمی انعکاس تو

ما با هم همسدیم چکار مره

بعد یک عمره برم شناس تو

بعد هفتاد و دو سال حالا میگی:

بنجله قیافه قناس تو

صغرا خر و خر نکن ،مو اسمالم

پرته مثل همیشه حواس تو